De EU Chips Act: beter dan niets

Sinds covid, Oekraïne en zeker sinds Trump 2.0 horen we voortdurend wat Europa moet. Europa moet concurrerender worden. Europa moet minder afhankelijk worden van fossiele brandstoffen. Europa moet een eigen defensie op poten zetten. Europa moet de beste plek voor wetenschappelijk talent worden. Allemaal waar. Maar je hoort het zo vaak en er gebeurt daarna zo weinig dat de oproepen hun kracht verliezen. Hoeveel wake-upcalls kan een mens aanhoren voordat hij er de schouders over gaat ophalen?

Daar had ik ook last van toen ik de nieuwe EU Chips Act doornam, althans het voorstel dat de Europese Commissie daarvoor heeft gedaan. Natuurlijk zou het beter zijn als Europa zijn eigen logic- en memory-fabs zou hebben. En bedrijven in de mondiale top tien van chip designers. En bedrijven die geavanceerde chips in grote aantallen afnemen. Maar onwillekeurig denk ik: het schip zal wel weer stranden op eindeloze deliberaties, waterige compromissen, ontoereikend budget of matig ontworpen beleidsinstrumenten.