Twentse onderzoeker modelleert wiebelende robotgewrichten

Alexander Pil
Leestijd: 3 minuten

UT-promovendus Toon Hardeman heeft een modelleermethode bedacht die rekening houdt met de flexibiliteit in robotgewrichten. Het ontbreekt robots vaak aan een vaste hand als ze razendsnel en met hoge nauwkeurigheid een complex traject moeten volgen. Oorzaak is dat er elastische vervorming zit in de verbindingen tussen robotdelen. Begin deze maand promoveerde Hardeman op dit onderwerp aan de UT-faculteit Construerende Technische Wetenschappen in de groep Werktuigbouwkundige Automatisering van Ben Jonker. Deze groep is onderdeel van het onderzoeksinstituut Impact.

Een robot draait zijn hand er niet voor om vele malen naar exact het zelfde punt te bewegen. Als het parcours zelf ook belangrijk is, zoals bij het lassen van een autodak, liggen de zaken heel anders. De arm kan dan gaan trillen, doorbuigen of de bocht uit slingeren. Die onnauwkeurigheid is al snel te groot. Bij laserlassen mag de robot niet meer dan een tiende millimeter van de voorgeschreven lijn afwijken. En dat terwijl de kop met 10 tot 20 centimeter per seconde voorbij vliegt. Dat is alsof een auto die 100 kilometer per uur rijdt, nergens meer dan 1,4 centimeter mag uitwijken. Zonder nieuwe technieken zullen de huidige robots die accuratesse niet halen.

Robotnauwkeurigheden zijn er in twee smaken. ’De absolute nauwkeurigheid is niet zo groot‘, weet Hardeman. ’Als je een robot echter punt voor punt leert welk traject hij moet afleggen, kan hij zichzelf heel goed herhalen. Bij hogere snelheden of zwaardere onderdelen gaat het vaak alsnog fout. De manipulator vliegt uit de bocht of buigt door.‘

Dit artikel is exclusief voor premium leden van High-Tech Systems Magazine. Al premium lid? Log dan in. Nog geen premium lid? Neem dan een premium lidmaatschap en geniet van alle voordelen.

Inloggen

Problemen met inloggen? Bel dan (tijdens kantooruren) naar 024 350 3532 of stuur een e-mail naar info@techwatch.nl.

Gerelateerde artikelen