Onderzoekers bouwen mechanische sonar geïnspireerd op vleermuis

Pieter Edelman
Leestijd: 2 minuten

Virgina Tech-onderzoekers hebben een prototype sonar gemaakt met mechanisch vervormbare zenders en ontvangers, die met aanzienlijk minder componenten en rekenkracht toekan dan traditionele sonarsystemen. De methode is afgekeken van hoefijzerneuzen, de groep die over de meest geavanceerde sonar van alle vleermuizen beschikt. De groep dankt zijn naam aan de schotelachtige structuur om hun neus waarmee het de geluidssignalen vormt. Het is de enige vleermuizengroep die de geluidssignalen niet via de mond uitstoot.

Huidige sonarsystemen, die vooral onder water gebruikt worden, bepalen locaties van objecten via een array van honderden ontvangers en krachtige dataverwerking om de signalen te correleren. De resolutie licht echter vrij laag. Het viel de Virginia Tech-onderzoekers op dat hoefijzerneuzen met een veel simpeler systeem een veel hogere precisie kunnen bereiken. De vleermuizen vliegen dikwijls opeengepakt in zwermen en door dichte bossen zonder ergens tegenaan te botsen en kunnen kleine prooien opsporen en volgen. Daarbij gebruiken ze slechts hun twee oren om de signalen op te vangen.

Met hogesnelheidscamera’s kwamen de onderzoekers er achter dat de vleermuizen de vorm van hun oren en neus continu aanpassen. Daardoor kunnen ze filteren op frequentie en richting van het signaal. Dat gaat zeer snel, de oren kunnen binnen een tiende van een seconde van configuratie veranderd worden.

Dit artikel is exclusief voor premium leden van High-Tech Systems Magazine. Al premium lid? Log dan in. Nog geen premium lid? Neem dan een premium lidmaatschap en geniet van alle voordelen.

Inloggen

Problemen met inloggen? Bel dan (tijdens kantooruren) naar 024 350 3532 of stuur een e-mail naar info@techwatch.nl.