Je best doen is niet goed genoeg

Eddy Allefs
Leestijd: 3 minuten

Waar mensen samen producten of diensten ontwikkelen worden afspraken gemaakt over de oplevering. Dat kan zeer verschillend uitvallen. Als we zeker zijn van onze zaak dan zeggen we toe dat we op een datum – zeg week 10 – zullen opleveren. Soms durven we er een weddenschap over aan te gaan of een boeteclausule op te zetten. Maar in veel gevallen aarzelen we, omdat er onzekerheid is. Bijvoorbeeld als we het op te leveren werk zelf voor het eerst doen, of als we afhankelijk zijn van derden. Dan zeggen we: ik ga mijn best doen om in week 10 te leveren. De ontvanger onthoudt alleen de levering in week 10. Dat je je best doet is immers vanzelfsprekend.

Vanuit het perspectief van de ontvanger is een toezegging gedaan en is er een resultaatverplichting ontstaan voor de leverancier. In het hoofd van de leverancier is slechts een inspanningsverplichting ontstaan, want als week 10 niet wordt gehaald, dan zijn daarvoor tegen die tijd argumenten te vinden. Waar nodig krijgt een ander de schuld.

Ik zie dit tafereel zich in de praktijk dagelijks afspelen. Zowel in afspraken tussen twee personen als tussen oem’s en hun tier 1’s, waarbij de oem verwacht dat de tier 1 zal ontzorgen en de eindverantwoordelijkheid neemt voor de keten. Tier 1 verschuilt zich in praktijk maar al te vaak achter het niet tijdig leveren door derden. Het gevolg is discussie achteraf. Wat was er precies beloofd? Gevolg is voortdurende aanpassingen van planningen in de keten. De remedie: we moeten anders met elkaar omgaan.

Dit artikel is exclusief voor premium leden van High-Tech Systems Magazine. Al premium lid? Log dan in. Nog geen premium lid? Neem dan een premium lidmaatschap en geniet van alle voordelen.

Inloggen

Problemen met inloggen? Bel dan (tijdens kantooruren) naar 024 350 3532 of stuur een e-mail naar info@techwatch.nl.

Gerelateerde artikelen