Het architectenspel

Richard Doornbos, Bas Huijbrechts, Wouter Tabingh Suermondt
Leestijd: 7 minuten

De ontwikkeling van hightech machines is zo complex geworden dat niemand het hele systeem nog kan overzien. Hoe kan een systeemarchitect dan toch de juiste ontwerpkeuzes maken? Samen met industriële partners ontwikkelde TNO-Esi een methodiek die houvast biedt.

Als we terugkijken naar de laatste decennia in de machinebouw is er een duidelijke kentering zichtbaar. Machines zijn over de tijd geëvolueerd in complexe, multidisciplinaire totaaloplossingen die volledig zijn geïntegreerd in de klantomgeving en excelleren op diverse veeleisende totaalaspecten. We zien meerdere trends: systemen zijn nooit af, maar vragen om continue verbetering, klanten vragen om specifieke aanpassingen zodat er geen twee dezelfde systemen meer zijn, systemen opereren steeds meer op autonome basis, systemen worden geïntegreerd in complexe omgevingen, de orde van het aantal systeemparameters stijgt explosief, en niet het systeem zelf, maar de services eromheen vormen de basis voor het verdienmodel.

Deze trends brengen enorme ontwikkeluitdagingen met zich mee. Meer en meer engineers – met diverse achtergronden en afkomstig uit verschillende bedrijfsonderdelen – worden in het ontwikkelproces betrokken. Elk van deze disciplines en bedrijfsonderdelen wordt aan de ene kant gekenmerkt door een grote hang naar precisie in en focus op zijn eigen expertise, en aan de andere kant door een eigen ontwikkelmethodiek en ‘ontwikkeltaal’. Dit alles leidt tot meer verwarring en onzekerheid: één brein kan het allemaal allang niet meer overzien, laat staan bevatten. Hoe ga je deze uitdaging aan? Hoe zorg je ervoor dat al deze disciplines toch op de juiste manier bijdragen aan het grote geheel?

Dit artikel is exclusief voor premium leden van High-Tech Systems Magazine. Al premium lid? Log dan in. Nog geen premium lid? Neem dan een premium lidmaatschap en geniet van alle voordelen.

Inloggen